Pyjamadag

Een hele dag was ik bezig met kleding en mode. Af en toe een kleine pauze, voor de rest de hele dag doorpezen, killing gewoon. Ik rolde van de ene modefoto in de andere en tekende het ene ontwerp na het andere. Ik weet niet hoeveel schietgebedjes ik naar God heb gedaan om het allemaal af te krijgen, maar het waren er een heleboel. Eén ding moest toch zeker zijn, zo'n verplicht sociaal isolement voor school moest toch leerzaam zijn en me uiteindelijk heel veel opleveren? Ik moest na deze dag toch the Queen of Fashion zijn? Of ja, in mijn eigen dromen dan in ieder geval. Toch, kwam ik er 's avonds voor de spiegel achter dat het allemaal niet had mogen baten. Wat ik voor de spiegel aantrof was zeker geen fashion-statement, verre van dat.

Ik durf 't bijna niet te zeggen, maar na 'n hele dag mode-opdrachten uitgevoerd te hebben, zelfs na het ontwerpen van nieuwe jurkjes, waarvan het de bedoeling was dat ze van hoog fashion-niveau waren, trof ik mezelf in een oude pyjama en m'n haar coupe-ik-heb-heel-lekker-geslapen aan. Hoe kon ik mezelf nu nog serieus nemen? Als ik doodleuk de hele dag met mode bezig ben en dan mezelf 's morgens gewoon vergeet aan te kleden en er vervolgens de hele dag als een of andere slons bij te lopen.

Nadat ik bijgekomen was van deze schokkende ontdekking mocht ik dan toch het opluchtende woord 'klaar' uitroepen. Mijn harde werken werd uiteindelijk dus toch nog beloond. En ik had het voordeel dat ik meteen nadat ik klaar was, lekker in m'n pyjama de bank op kon kruipen.
Lang leve de pyjama-dagen!

Mies