Mies op Alcatrazz

10-6-2010 door: Redactie
Duizenden danceliefhebbers trokken afgelopen zaterdag naar Horst. In de Kasteelse Bossen werd voor de vierde keer het festival Alcatrazz georganiseerd. Onze vaste columniste Mies kon natuurlijk niet ontbreken.
maskTop
Mies op Alcatrazz
maskBottom

Zaterdag 5 juni, de dag dat ik samen met 5499 anderen het Alcatrazz-­terrein en alle Alcatrazz-artiesten mocht aanschouwen en bewonderen. Al snel merkte ik dat de vele waarschuwingen als "Smeer je goed in!" en "Drink genoeg water!" niet voor niets waren.
De zon was op deze dag namelijk ­duidelijk aanwezig wat voor een zomerse dag en tegelijkertijd ook voor een gigantisch rode neus zorgde. Heb ik even geluk dat rood nog kan dit jaar.

Om twee uur 's middags stonden de meest enthousiaste Alcatrazz-lief­hebbers al trappelend voor de ingang, om zo geen minuut, wat zeg ik, seconden van dit festival te moeten missen. De hele dag bleef het terrein volstromen met enthousiaste Alcatrazz-gangers.
Eenmaal binnen stormde iedereen massaal van het ene podium naar het andere. Van The Rock naar Corridor, van Corridor naar The Dome, vervolgens naar The Forest en daarna naar het Freak U Neak Village. Elk podium bood een andere muziekstijl aan, waar we om de beurt van konden genieten.

Ik moet wel toegeven dat voor een dag als deze een redelijk goede conditie vereist is. Het was namelijk onmogelijk stil te blijven staan op de beats van de verschillende dj's als Marco V, Jean en Dada Life. Met verzuurde kuiten van het dansen kwam ik op een gegeven moment niet meer echt charmant vooruit. Gelukkig waren er genoeg energiebommen aanwezig die als reddende engelen het non-stop dansen toch nog mogelijk maakte, er was een rijkelijk aanbod aan eten. Hamburgers, saté, kebab, frietjes, ijs, ik kan zo nog wel even doorgaan, allemaal even lekker!

Ik besloot mijn voetjes toch even wat rust te geven en ging naar het Freak U Neak Village. Banken om heerlijk ver in weg te zakken verwelkomden mij. Het gevolg van deze ­wegzakkende banken was wel, dat in stijl zitten er niet bij was en ik verschillende pogingen moest doen om weer op te staan. Na poging vijf lukte het me en stond ik weer fris en fruitig en helemaal opgeladen klaar om verder te feesten. O ja, de drie cocktails die ik op de banken genuttigd had, werkten hier natuurlijk ook een klein beetje aan mee.

Talent was trouwens volop aan­wezig. Links van mij stond iemand driftig met een hoepel om haar heupen, en weet ik veel waar nog meer alle­maal, te draaien. Rechts van mij leefde iemand zich helemaal uit met een spuitbus, wat ook wel graffiti wordt genoemd. Met open mond, daar kwam ik dus ook pas na 10 minuten achter, very charming, stond ik deze talenten te bewonderen.
Genoeg geluierd en talenten gespot, ik ging weer richting de hoofd­podia. Teruggekeerd bij The Forest kwam ik tot de verschrikkelijke ontdekking dat ik Nobody Beats The Drum gemist had. Wat een domper. Gelukkig waren de Mightyfools en Larry Tee in staat mij over dit verdriet heen te helpen, zij maakten alles weer goed.

Het liep tegen de avond en de zon verliet ons. Met veel pijn en moeite verloste ik mijn gezicht van mijn geweldige zonnebril die mijn outfit afmaakte, maar ja, om 11 uur 's avonds natuurlijk ook niet meer. Ik kwam meteen tot de ontdekking dat dit idee misschien toch niet zo'n goed idee was, de duizende lampen die stuk voor stuk stonden te stralen op het podium waren namelijk­ de oorzaak van het feit dat ik ­ongeveer een half uur lang met van die vlekken, je weet wel, die vlekken die je ook altijd krijgt als de zon op het einde van de dag ineens heel vervelend laag staat en je recht in de ogen schijnt, voor mijn ogen heb gelopen.
Eenmaal weer genezen van deze 'verblindingsvlekken' zag ik dat deze lampen voor een geweldig mooi beeld zorgden en dankte ik God op mijn knieën dat ik het aandurfde mijn ­zonne­bril af te zetten.

Nu ik er zo nog 'n keer over ­nadenk, realiseer ik me dat 5500 ­mensen in een bos, waar normaal rustig gewandeld of gevist wordt, nu ongeveer 11 uur lang flink gedanst en gefeest hebben. Of dat, in plaats van vogels of bijen uit de natuur, nu geweldig-goede dj's voor aangename geluiden zorgden. Dit geeft wel aan dat de locatie eigenlijk heel bijzonder is. Een dancefestival midden in een bos, op een oude ruïne. Wedden dat de bewoners van het 'Moelbearebos' ook genoten hebben van de geweldige klanken die de boxen uit knalden?

Toen tegen een uur of één de ­laatste dj's hun kunsten lieten horen, had Alcatrazz nog een leuke verrassing. Een verrassing waarbij ik bijna een hartaanval kreeg, met als gevolg dat ik op het moment suprême nog stond na te hyperventileren.
Het festival werd namelijk met een groot, knallend vuurwerk afgesloten. Ik was natuurlijk weer de enige die dit niet doorhad en lag bij de eerste knal al op de grond te gillen dat we dekking moesten zoeken. Enniewee, het ­festival werd dus totaal in stijl en knallend afgesloten.

Bijgekomen van de schrik en nog nagenietend verliet ik samen met alle andere bezoekers het terrein, om vervolgens mijn bedje op te zoeken. De volgende morgen werd ik wakker met geweldige herinneringen aan Alcatrazz 2010. Ik kwam er ook achter dat ik een leuk souvenir meegekregen had. Ik mocht namelijk nog 'n keer genieten van het Alcatrazz-zand wat aan de onderkant van mijn voeten was blijven plakken. Lang leve sandaaltjes!
Als ik zo de verschillende 'wie-wat-waars' op hyves lees en ook mag geloven, is de rest van de Alcatrazz-gangers het met mij eens als ik zeg dat Alcatrazz dit jaar weer een groot succes geweest is!

Disclaimer | Copyright© 2018 Kempen Media b.v. | Ontwerp & realisatie Kempen Communicatie
Kempen Media b.v. is partner van Kempen Communicatie b.v.
Kempen Communicatie: Strategie, Creatie, Realisatie