Geplukt - Bert van der Schrier

29-7-2010 door: Redactie
Onze HALLO-verslaggever toog naar Swolgen om de inzegening van het vernieuwde kerkplein bij te wonen. Eenmaal aangekomen in het dorp loopt de redacteur een beer van een kerel tegen het lijf. Zijn naam is Bert van der Schrier. Misschien is hij wel een persoon die 'geplukt' wil worden. De redacteur begint een praatje met Bert en even later zitten beiden aan tafel. Uiteraard vond het gesprek pas plaats na de inzegening van het plein door pastoor Verheggen.
maskTop
Geplukt - Bert van der Schrier
maskBottom

Nadat Bert (68) zijn verhaal doet voor 'Geplukt', voel ik me als HALLO-verslaggever enigszins ongemakkelijk. Jeminee, wat heeft die kerel veel meegemaakt in zijn leven. Een man die veel tegenslag en ellende kende maar desondanks positief in het leven staat. Bert van der Schrier trouwde op 5 mei 1965 met Nel Tijsen. Zo'n tweeënhalf jaar geleden overleed Nel en bleef Bert alleen achter met zijn drie kinderen Jack van 43 jaar, Peter van 42 en Bernadien, die 41 jaar oud is. Vorig jaar, op 5 oktober, verloor hij zijn oudste zoon Jack. En of dat nog niet genoeg ellende was, overleed Bert's oudste zus eind vorig jaar aan een hartinfarct tijdens een vakantie in Egypte.

"Wat kan een mens allemaal aan?", vraag ik me stilzwijgend af.
Toch zit Bert van der Schrier niet bij de pakken neer. Integendeel, hij beseft maar al te goed dat het leven verder gaat en ook verder moet. "Weet je, mijn oudste zoon Jack had al tien jaar een tumor in zijn hoofd. Daar kon men medisch gezien weinig aan doen. Pas toen de tumor ging groeien, durfde het ziekenhuis in Maastricht het aan deze te verwijderen. We werden gewezen op de risico's maar in overleg met Jack werd besloten de operatie door te voeren. Wel hadden we afspraken gemaakt, voor als er iets mis mocht gaan en Jack als een kasplantje verder door het leven zou moeten gaan. Zover kwam het echter niet", zegt Bert. "De tumor werd succesvol verwijderd maar Jack kreeg na de operatie aan de goede hersenhelft een herseninfarct en overleed", zegt Bert met zachte stem. Daar zit je dan als verslaggever met je spitsvondige vragen en opmerkingen die normaliter vanzelf uit de koker komen rollen, alleen nu even niet meer...

Na een bakje koffie pik ik de draad weer op en vraag Bert naar zijn werkzaamheden en hobby's. "Ik heb jaren als meewerkend voorman gewerkt bij de NLW in Venray. Inmiddels ben ik gepensioneerd en besteed veel aandacht aan mijn hobby's", aldus Van der Schrier. Hij houdt van zwemmen en gaat met vier andere mensen op dinsdagochtend in Blerick zijn baantjes trekken. Op donderdagmiddag is hij vaak te vinden in 'Pastoorsweike', een parochieel ontmoetingscentrum in Swolgen waar gekaart wordt. Rikken doet hij daarbij het liefst. Verder is de Swolgenaar ook nog actief als mantelzorger. Binnen het verenigingsleven is Bert ook actief. Zo is hij lid van de gemengde zangvereniging in Swolgen en heeft hij de jeugdcarnaval in het dorp mee op poten gezet. Van der Schrier was tevens de stuwende kracht bij de oprichting van een dames-voetbalelftal in Swolgen.

Bert woont graag in Swolgen en zegt dat met name de onderlinge saamhorigheid hem aanspreekt. "Je doet nooit een tevergeefs beroep op iemand. Iedereen kent iedereen en men helpt elkaar als dat nodig is. Het enige wat ik mis in Swolgen is een supermarkt en een priklab", zegt hij zonder nadenken. Bert zou graag zien dat de overheid meer doet voor ouderen. "Ze zouden meer mogelijkheden moeten scheppen om senioren langer in Swolgen te laten blijven wonen. Ook voor de jeugd zou meer gedaan moeten worden want die trekt anders weg", meent Van der Schrier.

Wanneer Bert thuis is, kijkt hij graag naar sportprogramma's of een spannende actiefilm. Soapseries en reclame-­uitingen vindt hij maar niks. Maar zo vaak is de Swolgenaar niet thuis, want hij is lid van de ouderenvereniging, de dorpsraad en Bert is vaak te vinden in zijn tuin of bij familie. Zijn favoriete plekje in Swolgen is de dikke boom op de kruising Schoolstraat-Broekhuizerweg. "Dat is meer zo'n senioren-hangplek", lacht Bert.
Op de vraag wie hij nog wel eens zou willen ontmoeten zegt hij: "Mijn dienstkameraden. Ik heb in 1962 mijn militaire dienstplicht vervuld bij De Limburgse Jagers. Daar zou ik nog graag eens een keertje mee om tafel willen zitten. Er zijn al contacten gelegd voor een reünie en wie weet komt dat er nog eens van."

Eigenlijk valt er nog veel meer te vertellen over Bert van der Schrier maar mijn kladblok is bijna vol. Tot slot toch nog even naar zijn mooiste herinnering vragen. "Mijn huwelijksdag is dat", zegt Bert. "Ik had een superlieve vrouw die me in alles steunde. Ik zal haar nooit vergeten, maar dat geldt ook voor Jack en alle anderen die me ontvallen zijn", besluit de Swolgenaar.
Ik sluit mijn schrijfblok en onderweg naar huis denk ik nog na over wat hij me allemaal vertelde. Ik kan niet anders dan concluderen dat elk huisje zijn kruisje heeft. Al dragen sommige huisjes wel een héél groot kruis met zich mee.

Disclaimer | Copyright© 2018 Kempen Media b.v. | Ontwerp & realisatie Kempen Communicatie
Kempen Media b.v. is partner van Kempen Communicatie b.v.
Kempen Communicatie: Strategie, Creatie, Realisatie