#MeToo

8-2-2018 door: Redactie
Niet zo lang geleden schreef ik hier een betoog waarin ik me aansloot bij de #MeToo-beweging. Nu, na het nieuws van afgelopen weekend, moet ik dit rectificeren. Ja, ik ben een vrouw en ja, ik ben tegen seksueel ongewenst gedrag, maar om vrouwelijk naakt in schilderijen te scharen onder pornografisch en seksueel wangedrag, dat gaat me net iets te ver.

Wat is er gebeurd met onze waardering voor de mens? Ons oog voor de schoonheid van het lichaam, dat hoewel het uniek is ook universeel voorkomt. Iedereen heeft borst en iedereen heeft edele delen, die vaak op schilderijen te aanschouwen zijn. De spanning en het mysterie rondom seks en naakt. Toch blijken deze feiten niet te gelden voor de Manchester Art Gallery, waar ze afgelopen weekend een schilderij van John William Waterhouse weghaalden.

Als we schilderijen van grootheden naar kelders gaan verbannen, moeten we dit dan niet ook doen met lingerie-advertenties in tijdschriften of sprookjes waarin prinsessen liggen te slapen en wakker gekust moeten worden? Immers, die prinsessen hebben geen toestemming gegeven voor lipcontact.

Laten we even stilstaan bij waar #MeToo begon. Namelijk het fysieke opdringen van seksuele handeling onder de dreiging van het verliezen van een carrière. Machtsmisbruik. Daar begon #MeToo mee. Machtsmisbruik door een machtspositie op werk, een fysieke machtspositie of juist een mentale machtspositie. Dat is waar ik tegen ben, dat is waar we allemaal tegen zouden moeten zijn. Maar het weghalen van schilderijen vanwege een tiet- en penisvoorstelling, kom op zeg.

Yana

Disclaimer | Copyright© 2018 Kempen Media b.v. | Ontwerp & realisatie Kempen Communicatie
Kempen Media b.v. is partner van Kempen Communicatie b.v.
Kempen Communicatie: Strategie, Creatie, Realisatie