Wo ziede geej dur enne vaan? Vaan Seagal!
De filmpjes van de drie Melderslose jongens zijn vooral erg bekend onder jongeren. Tom Coenen vertelt: “We worden vaak aangesproken door mensen die we zelf niet kennen, maar die weten dat wij de filmpjes gemaakt hebben. Gisteren liepen we bijvoorbeeld langs Blok 10, zaten er een paar jongens die ineens een bepaalde quote naar ons riepen en vroegen wanneer er weer een nieuwe komt.”
De filmfragmenten zijn niet alleen in de omgeving van Melderslo bekend. “Ze worden ook in Venlo veel bekeken. Daarnaast krijgen we veel reacties uit Zuid-Limburg, Maastricht, Roermond etcetera. Maar niet alleen van jongeren, je merkt ook dat er veel oudere liefhebbers zijn. Iedereen praat het ook na. We krijgen elke dag nog wel een paar reacties op de filmpjes”, aldus Jerome Rayer.
Het maken van de filmpjes is begonnen uit verveling. Rick van den Munckhof: “Ik had een paar films op de computer staan. Eén van die films vond ik zo slecht en toen dacht ik: die pak ik en daar ga ik andere tekst overheen zetten. Dat was dus een film van Steven Seagal.” Deze eerste Steven Seagal in het dialect vonden Rick´s vrienden zo leuk dat hij het fragment op YouTube heeft gezet. Daarna zijn er steeds meer filmpjes bijgekomen. “Al snel kwamen Tom en Jerome erbij en sindsdien maken we veel filmpjes met z’n drieën. We hadden in het begin helemaal niet door dat het zo leefde onder de mensen, maar blijkbaar vond iedereen de filmpjes zo leuk dat steeds meer mensen ze gingen kijken”, lacht Rick.
De jongens bewerken niet alleen films van Steven Seagal. Ze bewerken ook andere fragmenten. Dat doet vaak iemand van de jongens alleen, waarbij hij dus alle stemmen zelf doet. Jerome heeft bijvoorbeeld een filmpje van Bob Ross gemaakt. Jerome: “Die heb ik binnen een half uurtje gemaakt. Ik had melige zin en ik had vrij van m´n werk. Toen heb ik de tekst eigenlijk bijna in 1 keer ingesproken.” Rick: “Ineens komt hij dan naar ons toe en zegt ‘Moet je eens kijken wat ik nou heb’, wij kwamen echt niet meer bij van het lachen.”
Op de vraag hoe de jongens de filmpjes maken, geven ze het antwoord: gewoon improviseren. Er wordt van te voren niets uitgeschreven. Rick: “We zetten eerst een paar filmbeelden achter elkaar, verdelen de rollen die in de fragmenten voorkomen en dan gaat de microfoon aan. “Gewoon wat kwats inspreken. Het lijkt wel een gave eigenlijk. Ineens komt er gewoon wat. Ik weet echt niet hoe dat kan, we zetten dat ding aan en dan komt het vanzelf.”
Van elkaar weten ze van te voren niet wat ze gaan zeggen. Tom: “Vaak zit de rest op de achtergrond keihard te lachen als iemand inspreekt. Regelmatig moeten we stoppen met opnemen, dan liggen we dubbel en moeten tot huilens toe lachen.” Ze vertellen dat ze met uitgaan eigenlijk precies hetzelfde doen als met het maken van de filmpjes. Jerome: “De ganse oavend scheale wazel vertellen. Dat komt eigenlijk op hetzelfde neer.”
De jongens hebben zich inmiddels ten doel gesteld om door de filmpjes het echte oude Limburgs weer terug te krijgen bij de jeugd. Jerome: “Daarom proberen we zoveel mogelijk oude Horster woorden en uitdrukkingen te gebruiken, zodat die weer wat populair worden onder jongeren.” Volgens de jongens spreken kinderen steeds meer Nederlands en vaak geen dialect meer. Dat is volgens hen zonde. “Oudere mensen hebben vaak van die vergeten woorden als ‘Stommenachteroaver’, dat hoor je niet meer. Als niemand daar iets mee doet, is dat straks is dat allemaal weg”, aldus Jerome.
Volgens Rick draagt het dialect er ook aan bij dat je ergens bij hoort. “Als je als Limburger in Holland komt en je spreekt Nederlands, dan herkennen ze je toch aan je accent. Daardoor hoor je er daar niet helemaal bij. Maar als je hier geen plat praat dan hoor je er hier ook niet echt bij. Daarnaast klinkt het dialect gewoon stoerder.”
