Volleyballer Nico Freriks

"Je probeert steeds een stapje hoger te komen en altijd naar iets beters te streven. Tot nu toe heb ik allemaal stappen gemaakt die sportief beter voor mij waren. Beter competitie, betere clubs, betere spelers, dat zijn de belangrijkste dingen. Elke nieuwe club is een stap omhoog geweest." Maar het is, zoals in elke sport, ook vraag en aanbod. Een sporter moet goed presteren om door clubs gezien en gevraagd te worden. Tot nu toe is dat geen probleem voor Freriks. "Het is nog niet zo dat ik overal kan spelen waar ik wil, maar ik wordt de laatste jaren wel altijd door een aantal clubs gevraagd, daaruit kan ik dan de beste kiezen."

Freriks speelt graag in het buitenland. "Volleybal is een bepaald spelletje, daarbij doe je elke keer hetzelfde kunstje. Toch is er een verschil tussen de landen waar je speelt. Je probeert binnen de cultuur van een ander land het maximale eruit te halen." Hij vindt het leuk om telkens met verschillende mensen in andere landen en met ­andere gebruiken om te gaan. "Elk land is voor mij een avontuur, het is een soort overleven; kijken of het in een ander land ook lukt."
Het aantal uren dat de succesvolle Horstenaar per week met volleybal kwijt is, is vergelijkbaar met de uren van een normale werkweek. Per dag een paar keer trainen en daarnaast een of twee wedstrijden per week.

"Als ik mensen vertel dat ik volleyballer ben, vragen ze vaak: 'En wat voor werk doe je dan?', ze hebben geen idee dat het een fulltime baan is. Ik ga 's morgens op een normale tijd van huis om te gaan werken en kom een uur of negen later weer thuis. Daarnaast is mijn werk natuurlijk een continue fysieke belasting en moet mijn lichaam buiten de trainingen en wedstrijden veel rust hebben. Mijn lijf is mijn werkgereedschap en daar moet ik goed voor zorgen. Ik kan dus niet vijf dagen in de week in de kroeg gaan zitten, dan wordt het snel minder. Maar ik ga heus wel eens uit, hoor. Ik vind het leuk om naar de kroeg te gaan en vrienden te ontmoeten. Ik ben ook een normaal mens", lacht hij.

Freriks wordt even stil op de vraag wat er nou zo leuk is aan volleybal. "Daar heb ik nog nooit zo specifiek over nagedacht." Toch vervolgt hij enthousiast: "Het is gewoon een leuk spelletje, het spelen in teamverband vind ik erg prettig. Je hebt met mensen te maken. Het is een spel dat niet heel makkelijk is, er komt vrij veel bij kijken en daardoor is het ook uitdagend."
Nico is spelverdeler, dat betekent dat hij de aanval in het team moet leiden. Een spelverdeler is in principe onderdeel van elke aanval en elke 2e bal wordt door de spelverdeler gespeeld, waarbij hij probeert de aanvaller in een positie te zetten waarin deze kan scoren.

"Je moet in die rol met mensen om kunnen gaan, mensen kunnen triggeren, maar ook af en toe standje kunnen geven. Het is een spel ín een spel."
In zijn kinderjaren is Nico Freriks begonnen met voetballen, eigenlijk omdat al zijn vriendjes dat deden. Op zijn twaalfde vond hij voetbal niet leuk genoeg meer en is hij overgestapt naar het volleybal, mede doordat veel van zijn familieleden aan volleybal deden. Hij bleek talent te hebben en stapte telkens snel over naar een hoger team.
"Ik bleef het leuk vinden. Als je gevraagd wordt bij een hoger team betekent dat elke keer een nieuwe uitdaging, zo ben ik er ingerold. Toen ik in 1996 de heren van het Nederlands team de olympische finale zag winnen, vond ik dat zo gaaf en dacht ik: 'dat lijkt me ook wel geweldig om mee te maken'. Vanaf dat moment ben ik gaan kijken hoe ver ik kon komen en ben ik er helemaal voor gegaan."
Voor Freriks is dat ook het hoogst haalbare, om met het nationale team een prijs te halen. En dan het liefste olympisch goud. "Het mooiste wat ik heb meegemaakt zijn de Olympische Spelen in Athene, dat was gewoon super. Vooral het bereiken daarvan.

De kwalificatiewedstrijden speelden we als in een flow. Alles leek vanzelf te gaan. Er hing een bepaalde sfeer, een bepaalde emotie. Dat was fantastisch. En daarna de Olympische Spelen, dat is toch het ultieme toernooi, er zijn maar weinig mensen die dat mogen meemaken."
Freriks heeft geen idool in de sport. "Dat heb ik nooit gehad. Ik vind het wel fantastisch wat bepaalde personen in de sport presteren en hoe ze dat bereiken. Ik weet wat er nodig is om topsport te bedrijven en ergens te komen. Ik vind bepaalde mensen in de sport wel bewonderenswaardig, zoals Michael Schumacher in de autosport, Michael Jordan in het basketbal of Roger Federer in het tennis. Petje af. Maar dat probeer ik niet na te bootsen, ik doe de dingen op mijn eigen manier", besluit de sympathieke volleyballer.