'Nu pas zie ik de angst van mijn ouders'

20-11-2014 door: Redactie
Het is al 70 jaar geleden dat Horst bevrijd werd in de Tweede Wereldoorlog, maar Ton Haegens uit Horst weet het als de dag van gisteren. “We hebben de Duitsers binnen zien trekken en gelukkig ook weer weg zien gaan”, vertelt hij. Hij blikt terug op de laatste jaren van de oorlog en de bevrijding.
maskTop
'Nu pas zie ik de angst van mijn ouders'
maskBottom

De in 1935 geboren Ton Haegens was tijdens de oorlog nog maar een jongen. Hij weet nog dat zijn vader in 1940 zijn gezin kwam waarschuwen dat er oorlog was uitgebroken. “Vader kwam binnen rennen. ‘De Pruusen zijn binnengevallen!’, riep hij. Toen volgde de bezetting in Horst. Het leven ging hier eigenlijk gewoon door. Mijn moeder kreeg in de oorlogsjaren nog een paar kinderen, mijn vader was bakker en heeft de hele oorlog doorgebakken.”

Tijdens de nadagen van de Tweede Wereldoorlog sloeg de bezetter steeds harder toe, ook in Horst. “Er vonden razzia’s plaats, waarbij de jonge ­mannen uit het dorp opgehaald werden om in Duitsland te werken. Ook in onze bakkerij zijn de mannen vaak geweest. Ons kinderen werd geleerd om dan te huilen om vader, zodat ze hem niet mee zouden nemen. Gelukkig is dat ook nooit gebeurd.” Op 12 oktober werd Horst zwaar getroffen door een bombardement van de Brits-Canadese luchtmacht. “Het was een hele mooie dag en ik was met blote voeten in het stoppelveld aan het spelen samen met mijn vriend Jan van de Smit. Op honderd meter afstand vielen twee bommen. Veel mensen zijn verongelukt die dag”, vertelt Ton geëmotioneerd. “Toen begon de invasie en werd het spannend. We moesten voortaan thuisblijven en er kwamen vluchtelingen en onderduikers bij ons in huis.”

Op 23 november trokken de Duitsers zich terug uit Horst. “Ik was weer eens aan het spelen in de tuin en hoorde een grote klap. Iedereen vluchtte de kelders in en zelfs mijn protestantse tante kon ineens ­bidden. Wat bleek? De Smaalbrug was ­opgeblazen en daarachter stonden de Tommy’s met een kleine tank. Horst was bevrijd.” Haegens herinnert zich de dagen na de bevrijding nog goed. “Het was feest, er heerste een intense opluchting onder de mensen. Er werd van alles georganiseerd en overal waren optochten. ’s Avonds waren er dansavonden voor de jeugd. Stiekem ben ik toen nog met Jan van de Smit gaan kijken, echte kwajongens waren wij. We stalen van alles. Een keer ­hebben we zelfs een hele kist met munitie leeggehaald.”

Na de oorlog begon het gewone leven weer. “Diezelfde week moesten wij weer naar school. Eerst werd iedereen door de dokter grondig gecontroleerd op luizen en schurft, want dat heerste in die tijd enorm. School was voor mij een echte kwelling. Door de oorlog was ik verwilderd en een slechte student geworden.” Ton wijst naar zijn vrouw: “Maar toen leerde ik een meisje kennen en toen moest ik wel goed studeren”, zegt hij lachend.

Als hij terugkijkt op de oorlogs­jaren ziet Ton vooral een spannende en avontuurlijke tijd. “We waren nog maar kleine kinderen, de oorlog was voor ons één groot avontuur. Nu pas zie ik de angst die mijn ouders gehad moeten hebben en de risico’s die zij genomen hebben.” De oorlog en de bevrijding houden hem zeventig jaar na dato nog elke dag bezig. “Ik denk er vaak aan en praat er veel over. Ik kom er steeds meer achter welke grote impact de oorlog op mij heeft gehad.”

Disclaimer | Copyright© 2017 Kempen Media b.v. | Ontwerp & realisatie Kempen Communicatie
Kempen Media b.v. is partner van Kempen Communicatie b.v.
Kempen Communicatie: Strategie, Creatie, Realisatie