Getekend voor het leven door oorlog

30-4-2015 door: Redactie
Binnenkort is het zeventig jaar geleden dat ons land bevrijd werd van de Tweede Wereldoorlog. Op 5 mei vieren we Bevrijdingsdag. Margrit Hocks (82) woont al sinds ze in 1977 hertrouwde in Grubbenvorst. Ze werd echter in 1933 geboren in Koblenz en groeide daar op tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ze vertelt over haar zware jeugdjaren in Duitsland.
maskTop
Getekend voor het leven door oorlog
maskBottom

Op de vraag wat zij allemaal heeft meegemaakt van de oorlog antwoordt ze heel kordaat: “Alles. De oorlog brak uit toen ik zes jaar oud was. In de eerste twee jaar was Koblenz nog niet echt een doelwit. Daarna werden de bombardementen veel frequenter. We moesten aangekleed slapen en er stond een ingepakte weekendtas naast ons bed, zodat we snel konden vluchten als het nodig was.” Margrit was de jongste in een gezin van vijf kinderen. Ze had twee broers en twee zussen. Al snel werd haar oudste broer, die tien jaar ouder was, voor een officiersopleiding naar Rusland gestuurd. In het derde jaar van de oorlog werd er tegenover het woonhuis een bunker gebouwd. “De bunker, die gebouwd werd door Fransen, gebruikten wij om in te spelen. Ik was toen tien jaar en ging naar het lyceum. Een van deze Fransmannen was een wiskundedocent en in ruil voor een paar boterhammen gaf hij mij af en toe bijles.”

Als 11-jarige moest Margrit bij de boer gaan werken. “Aan het werken heb ik verder geen nare herinneringen overgehouden. Ik heb er echter wel meegemaakt dat er een Stuka (type duikbommenwerper, red.) kwam overvliegen en dat we werden beschoten door mitrailleurs. Als je dat als 11-jarige al moet meemaken, is het echt verschrikkelijk.” Dit soort gebeurtenissen tekenen zich wel voor het leven.
“Nog steeds ben ik bang voor overvliegende vliegtuigen en ga ik met onweer niet naar buiten. Het doet me te veel denken aan de oorlog”, vertelt ze.

“Na de aardappeloogst bij de boer ben ik met mijn moeder vertrokken naar familie in Oberwesel en we bleven hier tot het einde van de oorlog. Hier kregen we te horen dat mijn oudste broer in Rusland was overleden, een van de meest verschrikkelijke momenten in mijn leven.” Haar broer en zus verbleven bij familie in Nordrein Westfalen en haar vader zat gevangen, eerst in een Engelse, daarna in een Franse gevangenis. Toen hij vrij kwam, ging het gezin terug naar Koblenz. “Na de oorlog begon de ellende van honger en kou. Het plafond was het enige dak boven ons hoofd en er was geen eten. Toen we op een dag in 1946 op zoek waren naar eten in de buurt van ons oude huis, kwamen we daar een Franse officier tegen. Het bleek dezelfde Fransman van jaren terug te zijn. Hij kwam daarna regelmatig bij ons thuis om eten te brengen en om te kletsen met mijn ouders. Mijn oudste zus is met hem getrouwd.”

De oorlog heeft veel invloed gehad op de rest van haar leven. Ze sluit nooit alle ramen en deuren en komt niet in liften, omdat het haar te veel doet denken aan bijvoorbeeld het schuilen in de kelder. Haar verhaal vertelt ze door aan kinderen en andere familieleden. Margrit ziet ook familie-eigenschappen terug in de volgende generaties. “Mijn vader en zus waren beide arts. Zelf ben ik fysiotherapeute geweest en mijn dochter is dat ook. We vinden het allemaal erg belangrijk om voor de medemens te zorgen. De kleinzoon van mijn zus, Jonas, heeft dit ook meegekregen. Hij volgt een opleiding tot arts en is momenteel voor vrijwilligerswerk in Uganda, om te zorgen en les te geven. Recentelijk heb ik een kaart van hem ontvangen. De oprechtheid waarmee hij dit doet, ontroert me. Net als ik, zou onze vader erg trots op hem zijn.”

Disclaimer | Copyright© 2017 Kempen Media b.v. | Ontwerp & realisatie Kempen Communicatie
Kempen Media b.v. is partner van Kempen Communicatie b.v.
Kempen Communicatie: Strategie, Creatie, Realisatie