Filmpje

In dit beeldverslag doet een, kennelijk ruim van te voren geïnstrueerde mevrouw, verslag van de bereiding van een maaltijd. Alle bijbehorende restproducten verdwijnen in evenzoveel bakken en zakjes. Waarschijnlijk lopen in dit modelhuishouden geen kindjes of een man rond anders zou het er niet zo opgeruimd uitzien. De aanwezige, échte, poes lag duidelijk te wachten op een restje vlees waarna het dier onmiddellijk weer in slaap zou vallen in haar mand met milieuvriendelijk kattenbakvulling.

Het vertoonde verhaal toonde duidelijk overeenkomsten met de bekende reclamefilmpjes op de commerciële zenders. Nog even en er zou waarschijnlijk ook een demonstratie van een staafmixer worden gegeven. Als je goed over alles nadenkt kost het de gemeente handenvol geld om de zin van de milieuwethouder door te drijven. Denk eens aan de vervaardiging van de duizenden kleinformaat-bakjes en de vele, alleen via de computer bij te bestellen, grotere formaten. (Hoe moeten de ouderen en gehandicapten dit nu weer doen?) Er zijn in sommige appartementen en in kleine huishoudens al lieden die weddenschappen afsluiten over de duur van deze grap. En dat de ruimschoots geplaatste bladkorven er te zijner tijd oneigenlijke verzamelingen bijkrijgen is óók duidelijk. Maar ja, wat zeiden de scholieren vroeger?

Eigen schuld, dikke bult. Weet u het nog? Maar de moraal van dit verhaal is dat de doorgaans verstandige leden van de gemeenteraad zich zomaar achter de plannen hebben geschaard. Niemand heeft zich kennelijk van tevoren gerealiseerd dat er zo’n oppositie zou komen en ook niemand heeft eens gepraat of is op bezoek geweest bij ouderen en alleenwonenden. Jammer.

Cactus