Geplukt Truus Smits-Sanders

Een bos rozen prijkt op tafel in de huiskamer van Truus Smits-Sanders (72). Onlangs kreeg ze deze tijdens een bezoekje van twee dames van Proteion vanwege haar 30-jarig jubileum als vrijwilligster van de handwerkclub Horst. Deze bezige bij uit Sevenum wordt deze week geplukt.

‘De goedheid van een mens is een vlam die wel verborgen, maar niet gedoofd kan worden’, zei Nelson Mandela ooit. En dat is misschien wel de perfecte manier om Truus Smits-Sanders te omschrijven. Want Truus heeft veel aandacht voor de medemens. Niet alleen voor haar familie, vrienden en bekenden, maar in het bijzonder voor mensen die een steuntje in de rug kunnen gebruiken. Een gesprekje, een wandeling of gezellig samen een kopje koffie, gewoon voor een paar gezellige uurtjes.

Kleine specialisten
Want behulpzaam en meelevend, dat is Truus volgens haar man Theo altijd al geweest. Al heeft het wel een speciale lading gekregen bij de geboorte van hun zoon Eric. “Hij is te vroeg geboren”, vertelt Truus. “Na enkele jaren kwamen we erachter dat hij autistisch is. In het begin was het heel lastig om daarmee om te gaan. Destijds was er heel weinig bekend over autisme, je wist totaal niet wat je te wachten stond. Wat gaat er in hem om? Kan hij onderwijs volgen? Hoe ziet zijn toekomst er uit? Dat soort vragen komen dan bij je op. Nu, 44 jaar later, durven Theo en ik bijna te zeggen dat we kleine specialisten zijn geworden. Ook zijn zus Astrid weet veel over de beperkingen door autisme en betekent hierin veel voor hem.”

Lekker genieten
In zijn eerste levensjaren was Eric ook erg veel ziek, hij heeft vaak voor zijn leven moeten vechten. “Hierdoor bouwde hij een enorme angst op voor iedereen die witte kleding droeg. Na een mooie tijd op buurtzorghuis Doevenbos in Horst ging hij naar verschillende vormen van speciaal onderwijs en op zijn twintigste werd hij aangemeld bij de dagbesteding voor mensen met een beperking. Daar kan hij werken op niveau en beleeft daar veel plezier aan.” Voor Truus en Theo betekent dit niet dat ze niet van het leven zouden kunnen genieten. “We proberen er vaak op uit te gaan”, vervolgt Truus. “Lekker een weekendje weg samen, daar beleven we veel plezier aan.” Een vakantie met drukke planning? “Nee, lekker rustig. Gewoon niks in de agenda en we kijken wel. Ook thuis handwerken en wekelijks bij de KBO is heerlijk ontspannend.”

Mercedes onder kerstbomen
Truus kijkt met mooie herinneringen terug naar vroeger. “De mooiste momenten beleefde ik als hulp in de huishouding in Lottum. In het dorp waar ik opgroeide, werkte ik in een gezin waar de vrouw was overleden. De man en thuiswonende zoon die achterbleven, waren zo dankbaar, hartelijk en eenvoudig. Als ik voor hen aan het koken was, kwam vader er gezellig bijzitten en schilde de patatjes. Dan zei hij tegen mij: ‘Als we straks bezig zijn aan het toetje, laat dan de bodem maar in de pan, dan lepel ik die wel uit.’ We kregen elk jaar een kerstboom, ook toen ik niet meer bij hen werkte. Dan mochten we langskomen en werd de Mercedes onder de kerstbomen voor ons uitgezocht, prachtig.”

Momenteel steekt Truus veel tijd in vrijwilligerswerk. “Ik ben nu dertig jaar vrijwilligster van het handwerkclubje, een groepje mensen met een beperking, die elke week onder begeleiding een paar gezellige uurtjes beleven. Ieder werkt op zijn eigen niveau. Ik haal er veel energie uit, maar de meeste voldoening krijg je uit het plezier wat ze eraan hebben.”

Beste vriendin
Daarnaast heeft Truus een speciale band met een dementerende vrouw. Ze is haar maatje en gaat met haar op pad. “Ik ben voor haar naamloos, maar toch heeft ze een speciale band met mij. We gaan vaak samen wandelen of kletsen gewoon gezellig.” In het verleden heeft Truus ook enkele andere dames met dementie begeleid. Eén daarvan heeft een speciaal plekje in haar hart. “Helaas is ze al twee jaar geleden overleden”, zegt Truus terwijl ze een traan wegpinkt. “Als we dan naar de kerk gingen zei ze altijd: ‘Ik ben mijn portemonnee vergeten. Mag ik dan een centje van jou lenen voor een kaarsje in de kerk?’ En dan staken we samen een kaarsje aan en bad ze voor verschillende mensen en voor haar beste vriendin, dat was ik. Zo’n dingen doen zoveel met je, dat is echt speciaal.”

En daarom is Truus ook dankbaar voor alle mooie dingen die ze in haar leven meemaakt en meegemaakt heeft. “Het geeft mij veel voldoening als ik mensen kan steunen” zegt ze. Helaas gaat dat nu heel moeilijk door het coronavirus. Soms mag ik even bij mijn vriendin langskomen en kunnen we samen wandelen, wel op 1,5 meter afstand natuurlijk. Je merkt dat deze tijd veel met mensen doet. Ze zijn eenzaam en nu al helemaal. Ik hoop dat het snel voorbij is en dat we weer gezellig bij elkaar op bezoek kunnen.”

Tekst en beeld: Niels van Rens