UIT Horst aan de Maas- Stefania van Lieshout

Niet iedereen die in Horst aan de Maas opgroeit, blijft hier ook wonen. HALLO Horst aan de Maas spreekt in de serie Uit… Horst aan de Maas met oud-inwoners van Horst aan de Maas die hun dromen hebben gevolgd en buiten onze gemeentegrenzen terecht zijn gekomen. In deze aflevering: Stefania van Lieshout, geboren in Horst, maar inmiddels afkomstig uit Cambridge, Engeland.

Syrië, Maleisië, Rusland: Stefania van Lieshout heeft al in heel wat landen gewoond. Sinds juni vorig jaar mag ze Engeland haar thuisland noemen, waar ze samen met haar echtgenoot en jongste zoon in Cambridge woont. Ze groeide echter op in Horst, aan de Herstraat, samen met haar ouders en zus. Echt thuis voelde ze zich niet in het dorp. “Met een Italiaanse moeder en het feit dat ik geen Horster dialect sprak, voelde ik me een beetje een vreemde eend in de bijt. Toen ik na de basisschool naar het Boschveld College in Venray ging, waar niemand Horsters sprak, was dat echt een opluchting voor mij.” Na de middelbare school vertrok ze dan ook snel naar Nijmegen, waar ze op kamers ging wonen. Later verhuisde ze naar Eindhoven, waar ze de opleiding bedrijfseconomie volgde. Daar leerde ze haar echtgenoot kennen. Shell bood hem een baan in Engeland aan en na een jaar reisde ze hem achterna. Ze kwam er terecht in Lowestoft. “Het einde van de wereld”, grapt ze. “Lowestoft ligt in het meest oostelijke puntje van Engeland. Ik weet nog dat we er in een weekend aankwamen en uren hebben rondgedwaald, op zoek naar het centrum. Achteraf bleek dat we er al waren. Het was niet echt een spectaculaire plek, nee.”

Cultuurverschillen
De verschillen tussen Nederland en Engeland bleken groter te zijn, dan ze in eerste instantie dacht. “Engelsen zijn veel beleefder en lang niet zo direct als Nederlanders. Als de baas zegt dat iets moet gebeuren, dan gebeurt dat ook, daar wordt geen discussie over gevoerd. Ik kreeg er mijn eerste baan als leidinggevende en was dat niet gewend. Dat was wel eens lastig.” Na drie jaar vertrok het stel naar Syrië. “Ook daar zijn de cultuurverschillen groot, maar daar had ik me op ingesteld. In die periode was de vader van de huidige president Assad aan de macht. Je werd in de gaten gehouden door de geheime politie en mijn man had een ‘schaduw’ op het werk wiens taak het was om alles te controleren wat hij deed. Ik mocht in Syrië zelf niet werken gaf Engelse les aan Palestijnse vluchtelingen voor de UNRWA (United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees in the Near East) in Damascus. Het was geen makkelijke, maar wel een heel bijzondere periode en ik ben blij dat we het gedaan hebben. We hebben er ook veel rondgereisd en mooie oude monumenten gezien, zoals Palmyra, dat nu gedeeltelijk verwoest is door IS Het is echt verschrikkelijk om te zien wat daar allemaal gebeurd is. Onze oudste zoon is in Syrië geboren en we dachten altijd dat we, als hij een jaar of 15 was, nog eens terug zouden gaan. Dat gaat nu niet. ”

Bewust Nederlands
Na Syrië volgde Oman, ook een conservatief land “Oman was echt geweldig en een ontzettend mooi land, met veel natuur. We hebben er vijftien maanden gewoond, ik was er graag langer gebleven.” Een verhuizing naar Maleisië stond op het programma en daarna vertrok het gezin naar Den Haag, waar de jongste zoon werd geboren. Twee jaar later vertrokken ze met z’n vieren naar Sakhalin in Rusland, een eiland ten noorden van Japan. “Dat lag ook echt in een uithoek, negen uur vliegen vanaf Moskou. Het tijdsverschil met Nederland was ook negen uur. Russen lijken wel wat op Nederlanders, ze zijn zelfs nog directer en zeggen echt waar het op staat. De vrouwen waar ik mee werkte waren hoog opgeleid en ‘stonden hun mannetje’. Een collega had in het leger gediend en kon blind een Kalasjnikov uit elkaar halen en weer in elkaar zetten.” Als medewerkers van Shell woonden Stefania en haar man meestal tussen andere expats. “We zijn vaak verhuisd, maar vaak kom je toch dezelfde mensen tegen. De kinderen hebben in Rusland een geweldige tijd gehad. We woonden er in een kamp en dat was net een dorp. De kinderen liepen er door de sneeuw naar school.” Haar kinderen zijn drietalig opgevoed en spreken vloeiend Nederlands, Engels en Spaans. “We hebben er altijd voor gezorgd dat we consequent Nederlands met ze spraken. Ze gingen altijd naar internationale scholen waar ze de hele dag Engels hoorden en opdrachten in het Engels kregen. Het valt dan niet altijd mee om bewust Nederlands te praten.”

Hagelslag
Na vier jaar besloten ze Rusland en hun baan bij Shell achter zich te laten. “We wilden naar een warm land, dat toch relatief dichtbij onze ouders was en waarvan we makkelijk naar Nederland konden gaan. We kozen voor Malaga in Spanje. Dat heeft alles: mooi weer, de zee en een goede vliegverbinding. We dachten er één jaar te blijven, het werden er uiteindelijk tien.” Stefania had er enkele jaren een eigen bedrijf en schrijft nu voor haar reisblog. Sinds juni vorig jaar woont het gezin in Cambridge, waar haar jongste zoon naar school gaat. De oudste studeert in Eindhoven. Het bevalt haar nu goed in Engeland, zegt ze. De Brexit heeft nog niet zulke grote gevolgen voor hen. “We blijven hier totdat de jongste gaat studeren en dan kijken we verder.” Ze is regelmatig in Nederland te vinden, zeker nu voor de promotie van het kookboek ‘Het culinair geheugen’ dat ze samen met haar vriendin Marjo Hendriks maakte. “Marjo heeft de recepten, die grotendeels afkomstig zijn van haar moeder, opgeschreven en ik heb de fotografie gedaan.”
Mist ze nu nog dingen van Nederland? “Nou, nergens ter wereld is het brood zo lekker als in Nederland. Dat geldt ook voor Nederlandse koffie. En verder worden we natuurlijk ook blij van frikandellen, kroketten en hagelslag.”

Tekst: Marieke Vullings