Geplukt- Ine Derks-Haegens

Al bijna veertig jaar runt ze de winkel die haar grootouders ooit oprichtten. Daarnaast kookt ze graag, geniet ze van een lekker glaasje wijn en van reizen. Deze week wordt Ine Derks-Haegens (59) uit America geplukt.

Haar grootouders startten begin 1900 een smederij aan de Pastoor Jeukenstraat in America. In de loop der jaren werd die uitgebreid met een winkel waar gereedschap werd verkocht en huishoudelijke artikelen. “In 1969, nadat mijn oma stierf, hebben mijn ouders de winkel overgenomen”, vertelt Ine aan de keukentafel waar ze net thee uit de gebloemde theepot van haar oma in de glazen heeft geschonken. “Mijn moeder stond in de winkel en mijn vader, die voor die tijd de smederij met zijn broer had, ging in loondienst. Als hij dan thuiskwam, trok hij zijn plunje aan om vervolgens bij andere mensen te klussen. Beiden hebben altijd hard gewerkt en het supergoed gedaan. We kwamen niets tekort.” ‘We’ zijn Ine en haar twee jongere broers en zus. “Ik ben de oudste van het gezin. Je zou het misschien niet zeggen, maar ik was vroeger heel verlegen en een braaf kind. Ik stond en sta nu nog niet graag op de voorgrond.”

Laboratorium
Nadat ze haar mavodiploma had behaald, ging Ine naar de analistenschool in Venlo. Ze volgde daar de richting hematologie en liep stage bij het Radboud Ziekenhuis in Nijmegen. “In 1978 studeerde ik af, middenin de crisisjaren. Er waren geen banen te vinden en dus ging ik werken op het proefstation voor de champignoncultuur in America, op de afdeling veredeling. Ook een laboratorium, maar dan wel heel anders”, lacht ze. In 1982 kondigden haar ouders aan te willen stoppen met de winkel. “Ik besloot dat ik de zaak zou overnemen, 22 was ik toen.” Voorheen was het postagentschap gevestigd in de plaatselijke kapper. Omdat die stopte, zag Ine de kans om deze in de winkel onder te brengen. “Mijn ouders vertrokken rond kerst uit het huis, waar ik toen samen met Guy ging wonen.” Dat had echter nog wel wat voeten in de aarde. “Guy en ik waren toen nog niet getrouwd en om dan al samen te gaan wonen, dat zagen mijn ouders toch niet zo zitten. Guy mocht pas bij me komen wonen als we een trouwdatum hadden”, zegt Ine lachend. Uiteindelijk trouwde het stel in april 1983. Samen kregen ze drie zoons: Louk, Willem en Cees. “Guy en ik leerden elkaar kennen bij café Villa Paula, tijdens de kermis, toen ik 15 jaar was. America was toen een populaire plek om uit te gaan, vooral de Bondszaal. Ze kwamen van heinde en verre naar het dorp.”

Overval
Hoewel ze nog betrekkelijk jong was toen ze de winkel overnam, ging dat heel soepel, zegt ze terugkijkend. Ze heeft er echter ook enkele angstige momenten beleefd. “Het postkantoor is twee keer overvallen, in 1987 en in 1991. De eerste keer was ik achter het huis in de tuin, toen er ineens een man met een mes achter me stond.” De tweede keer werd Ine bedreigd door een man met een pistool. Nadat die de benen had genomen, wisten twee postbodes, die toevallig in de buurt waren, de overvaller te pakken te krijgen. “Na die tweede overval was het voor mij genoeg. Dat wilde ik niet nog eens meemaken, zeker vanwege de kinderen. Ik heb toen besloten met het postagentschap te stoppen.”

Koken
Naast haar werk in de winkel, heeft Ine ook nog tijd voor meerdere hobby’s. Ze is lid van de toneelvereniging de Vrije Spelers en verzorgt al vele jaren de grime. Daarnaast kookt ze ontzettend graag. “Ik heb in de kast een hele rij kookboeken staan. Of ik een voorkeur heb? Nee hoor, ik vind alles leuk. Momenteel kook ik veel Indonesisch en Italiaans. En wat de koelkast te bieden heeft. Ik ben een voorstander van het opmaken van restjes. Ik ben ook vrijwilliger bij de kookgroep van ’t Laefhoês en heb samen met een vriendin een huiskamerrestaurant. Vier keer per jaar kan iedereen die wil aanschuiven. Ik kan echt genieten van samen eten.” Daar hoort dan volgens Ine ook een lekker glaasje wijn bij. “Ik heb samen met mijn schoonzus verschillende wijncursussen gevolgd en aan wijnreizen meegedaan. Dat was erg leuk om te doen.” Met diezelfde schoonzus volgt ze nu een cursus kunstgeschiedenis. “Wel pittig, maar ook erg interessant.” Naast de wijnreizen, heeft Ine nog meer over de wereld gereisd. “Onze oudste zoon Louk heeft stage gelopen in Sydney, Australië. Daar zijn we toen geweest. Willem is voor zijn opleiding in Kaapstad, Afrika geweest en Cees in Londen, wat dichterbij, maar beiden hebben we ze toen bezocht en ook nog een broer van Guy die in China woonde. Reizen vind ik erg leuk. Ik zou bijvoorbeeld ook nog wel een keer naar Canada willen. Maar America blijft mijn thuis.”

Tekst en beeld: Marieke Vullings