Geplukt- Henk Steenbekkers

Hij groeide op in een Brabants katholiek gezin en was eigenlijk voorbestemd om missionaris te worden. Het liep echter anders. Nu woont hij al weer tien jaar in Melderslo, waar hij zich onder andere inzet voor Openluchtmuseum De Locht en schaakles geeft op de plaatselijke basisschool. Deze week wordt Henk Steenbekkers (82) geplukt.

Voor een jongen van een jaar of 7 is oorlog vaak vooral spannend, herinnert Henk zich uit zijn jeugd. “Ik weet nog dat we met z’n allen schuilden in de schuilkelder in de boomgaard”, vertelt Henk. “We, ons gezin en het gezin van mijn oom gevlucht uit Alemm, zaten met 21 personen onder de grond.” Op het erf van hun boerderij in Kessel bij Oss, waar hij opgroeide, stonden Sherman-tanks en in de schuur was munitie opgeslagen. “Daar haalden we dan het kruit uit om vuurwerk te maken of we gingen vissen met een handgranaat.” Wat hij zich ook nog goed kan herinneren zijn de V1’s en V2’s, raketten, op weg naar Antwerpen. “Daarvan zijn er toen enkele neergestort in Lith, een dorp in de buurt, en terechtgekomen op het hervormde kerkje. Het vliegveld van de Duitsers, de granatenregen vanuit Fort St. Andries naar Oss, de twee schooljongens uit één gezin, getroffen en gedood door een granaat, staan Henk nog duidelijk bij.

Henk was de vierde in een gezin van zeven kinderen. “Ik had een hele vrije jeugd en haalde regelmatig kattenkwaad uit. Geen enkel vogelnestje was veilig. We haalden de eieren uit om ze vervolgens leeg te blazen en er een ketting van te maken.” School ging hem makkelijk af en vormde niet echt een uitdaging. Als zoon van een groot katholiek gezin, was Henk voorbestemd voor het seminarie. Dus vertrok hij na de lagere school naar het kleinseminarie in Weert. “Ik wilde missionaris worden en naar Tefé in Brazilië gaan. Ik wilde de wereld verkennen en missionaris worden was één van de manieren om dat te bereiken.” Nadat hij zijn diploma behaalde, ging hij in militaire dienst om vervolgens verder te studeren aan het grootseminarie. Het was het begin van de jaren 60, de tijd van de ontkerkelijking en het Tweede Vaticaans Concilie. De modernisering van de kerk ging voor sommigen echter niet snel genoeg. “We hadden een clandestien studieclubje waar we boeken lazen van Sartre en Simone De Beauvoir en het existentialisme inademden. We hadden genoeg van het Thomisme (een filosofische leer, red.) en wilden naar ‘buiten’.” Dat viel niet goed in de congregatie en Steenbekkers werd, vlak voor zijn eerste wijding, van het seminarie gestuurd. Dat werd ervaren als een schande voor de familie. “Het heeft zeker een jaar of tien geduurd voordat het contact was hersteld. Ik sprak alleen nog met mijn oudste zus.” Henk studeerde vervolgens sociologie aan de universiteit in Nijmegen en ging er daarna aan de slag als wetenschappelijk medewerker. “Studenten wilden in die tijd meer zeggenschap. Het sociologisch Instituut is eens zes maanden bezet geweest. We konden alleen door een raam naar binnen.” Na twaalf jaar verliet hij het sociologisch instituut en werd hij directeur maatschappelijk werk in de regio Noord-Limburg en verhuisde hij naar Wanssum. Nu woont hij inmiddels alweer tien jaar in Melderslo met zijn tweede echtgenote Gemma. Hij leerde haar kennen via het Hobby Gilde waar hij gedurende 15 jaar computerles gaf aan ouderen. “Ik was zelf belast met het maken van de groepsindeling. Gemma had zich opgegeven voor de cursus en daarbij aangegeven dat zij niet op donderdagmiddag kon. Per ongeluk deelde ik haar toch in op de donderdag. Ik bood haar toen aan om privéles te geven en van het één kwam het ander.” Tien jaar geleden zijn ze getrouwd en in Melderslo gaan wonen, waar Gemma’s dochter en kleinkinderen wonen. Met zijn eerste echtgenote, die aan kanker overleden is, had Henk vier kinderen en zes kleinkinderen. Wie de HALLO leest, komt regelmatig ingezonden brieven van Henk tegen. Hij is kritisch op de maatschappij en steekt zijn mening niet onder stoelen of banken. “Ik heb jaren geleden een conflict gehad met een bank over het afgeven van een verklaring van erfrecht en daar veel over gepubliceerd. Ik heb daarmee de landelijke bladen, de tv en landelijke politiek gehaald. De lokale radio heeft me enkele keren geïnterviewd. In Nijmegen was ik lid van het CDA en van het stadsgewest waar ik me inzette planologie en onderwijs. Nu ben ik partijloos, maar volg de lokale politiek nog steeds kritisch.” Lesgeven doet hij ook nog steeds. Op basisschool De Brink geeft hij aan de plus-klas schaakles. Daarnaast is hij secretaris van Openluchtmuseum De Locht en is hij regelmatig met zijn camera in de natuur te vinden. “Het Schuitwater, Mariaveen en de Schadijkse Bossen zijn plekken waar ik vaak kom om de natuur te fotograferen. De mooiste foto’s zet ik dan op Facebook.”