Daar gaat mijn jeugd

Ik heb veel heftige momenten moeten verwerken de afgelopen decennia. Zo kwam er in 2011 een einde aan de periode Harry Potter, in 2014 eindigde de tijd in The Shire met de vrolijke hobbits van Lord of the Rings en nu is het dan spijtig zo dat ik afscheid moet nemen van de hitserie Game of Thrones.

Voor diegene die Game of Thrones niet goed kennen, zal deze column moeilijk uit te leggen zijn. Het klinkt misschien allemaal een beetje overdreven, maar ik moet eerlijk bekennen, het is niet makkelijk om afscheid te nemen. Alleen mensen die de onder een hele zware steen hebben geleefd of in een coma hebben gelegen, is het ontgaan dat momenteel het laatste seizoen van Game of Thrones bezig is. Toen ik afgelopen maandag samen met een speciaal biertje en mijn moeder aan de een-na-laatste aflevering begon, voelde het toch niet helemaal lekker. Het is alsof je op je voorlaatste dag van een vakantie zit. Je hoeft je vuile sokken nog niet in je koffer te doen, maar er is toch een eind in zicht.

De o-zo populaire fantasieserie is het enige dat mij ooit een traantje heeft laten wegpinken. Oké, De Leeuwenkoning ook. De kracht van de serie schuilde in het onverwachte. Opeens kon je favoriete personage zes planken bestellen. Ik ga het echt missen en durf ook te wedden dat er nooit meer iets tegen Game of Thrones op kan. Volgende week is mijn 10 jaar durende vakantie dan voorbij. Dan pak ik mijn koffers en ga op avontuur naar de volgende verbluffende serie.

Dracarys ze,

Niels