Julie

Deze week was heel België in schok door de moord op Julie van Espen. In Nederland stond het ook in alle kranten. Ik was er zelf ook best wel van geschrokken. Een willekeurig meisje, van ongeveer dezelfde leeftijd als ik, van haar fiets getrokken en verkracht.

Wanneer ze zich probeert te verzetten, wordt ze vermoord. Zo onwerkelijk. En dan komt het ineens zo dichtbij, dat het werkelijk iedereen kan gebeuren. Het had zo een vriendin van mij kunnen zijn, of ikzelf. Dat er mensen rondlopen met het idee om iemand moedwillig iets aan te doen is iets waar ik met mijn hoofd echt niet bij kan. Waarom zou je iemand toch zo iets verschrikkelijks willen aandoen en dan in staat zijn om iemand te vermoorden? Zou je dan geen moment stilstaan bij het feit dat zo’n meisje nog een heel leven voor zich heeft, nog zoveel kan en wil doen? Waar is je gevoel en menselijkheid dan heen? Allemaal dingen die ik me dan afvraag. Blijkbaar moet je als meisje of als vrouw toch altijd opletten als je ergens alleen loopt of fietst. Te belachelijk voor woorden eigenlijk. Er verscheen op internet een tekst hierover, die dit probleem eigenlijk perfect samenvat. Dat we als meisjes altijd elkaar sms’en als we veilig thuis zijn, elkaar de hele fietstocht aan de telefoon houden, en ga zo maar door. En blijkbaar is het dus écht nodig, helaas. 
Sylke