Geplukt Roos Seuren

Knopen, stokjes, stukjes van een reflector: je kan zo gek niet bedenken of Roos Seuren gebruikt het wel in haar kunstwerken. ‘Weggooien bestaat niet’, is dan ook haar motto. Deze week wordt Roos Seuren (60) uit Lottum geplukt.

Op een idyllisch plekje in het buitengebied van Lottum woont Roos in een oude boerderij samen met haar 18-jarige kat, vijf schildpadden en een ree dat af en toe haar tuin bezoekt. Roos is de dochter van een, hoe kan het ook anders in Lottum, rozenkweker. Het familiebedrijf is intussen in handen van de vijfde generatie. Zelf sloeg ze een andere weg in. “Ik was als kind al heel fantasierijk. Als ik een boek las, keek ik alleen naar de plaatjes en verzon daar mijn eigen verhaal bij. Ik speelde ook niet met poppen, maar bijvoorbeeld met knopen. Toen al wist ik van niets iets te maken.” Roos groeide samen op met haar zus. Dat creatieve heeft ze grotendeels van haar vader. Ook die verzamelde van alles uit het bos en maakte daar dan iets van. “Ik heb echt een geweldige jeugd gehad. We speelden altijd buiten, bouwden hutten in het bos en samen met een vriendinnetje verkleedde ik me als zigeunerinnetje en dan gingen we de deuren langs. Ik ben echt niets tekort gekomen.” School daarentegen was niet echt aan Roos besteed. “Ik was helemaal niet bezig met leren, was nog echt speels. In de derde klas van de mavo ben ik naar de INAS, gegaan en vervolgens naar het mbo waar ik de richting arbeidstherapie volgde. Ik ging aan de slag bij Sint Servaas in Venray als huishoudassistente en arbeidstherapeut binnen de V.S.W ( voorbereiding sociale werkplaats ). Het werken met psychiatrische patiënten was zeker niet makkelijk, ik heb best wel wat heftige dingen meegemaakt, maar tevens ook een mooie herinneringen.. Maar toen ik in 1998 wegging, had ik meer moeite met afscheid nemen van de patiënten dan van de collega’s.”
In 1980 kocht Roos de boerderij, waar ze nu, naar de scheiding, nog woont. “We hebben alles grotendeels zelf opgeknapt”, zegt ze, terwijl ze een rondleiding geeft. Om de boerderij ligt een grote tuin, waar ook overal gerecyclede materialen te vinden zijn. Afscheidingen zijn gemaakt van stenen van oude varkensstallen en de ramen in haar kas zijn afkomstig van een afdeling waar ze werkte binnen het Vincent Van Gogh te Venray. Overal zijn zithoekjes gemaakt en in een grote vijver huizen haar vijf schildpadden. “Als ze mijn stem horen, dan komen ze meteen”, lacht Roos en ja hoor, even later zwemmen drie van de vijf naar haar toe. Wat ook overal in de tuin en in het huis te vinden is, is haar kunst. “In 1991 ben ik begonnen met de opleiding keramische vormgeving. Die duurde zes jaar. Toen ik in 1998 stopte met mijn baan, ben ik me helemaal gaan richten op het maken van kunst.” Roos maakt voornamelijk beelden. “De uitdrukking in een gezicht vind ik heel belangrijk, het weergeven van emoties.” Naast beelden, maakt Roos ook schilderijen. En ook daar verwerkt ze allerlei materialen in. “Kijk, dit is mijn oude badpak van vroeger”, wijst ze op een schilderij waarop twee figuren in lingerie staan afgebeeld. “En op deze lamp heb ik tandartsspiegeltjes geplakt. Ja, ik kan echt alles gebruiken”, beaamt ze. Haar werk is al op tientallen exposities in binnen- en buitenland te zien geweest.
Na haar scheiding bleef Roos in de boerderij wonen. Om inkomsten te genereren besloot ze het woongedeelte als vakantiewoning te verhuren en een deel van de schuur te verbouwen tot woonhuis voor zichzelf. Vorig jaar verrees er nog een tweede houten vakantiehuisje in de tuin. “Ik vond het wel een hele stap. Ik ben best netjes op mijn spullen en dan zomaar vreemden in huis halen. Maar het is echt geweldig. De mensen die hier komen, komen voor de rust en de natuur. Ik heb bezoekers uit New York, Manchester, Maleisië, dat is zo leuk.” Tijd om te ontspannen, heeft ze niet, maar dat komt wel weer, zegt ze. “Wat ik hoop is dat ik nog heel lang dit leven mag leiden en creatief en speels mag zijn totdat ik mijn graf lig.”