Angela staat haar mannetje

Vroeger wilde ze bij de politie of in militaire dienst, maar na school ging Angela werken. Toen er 21 jaar geleden een vacature in de Echo stond, sprak haar dat meteen aan. Angela: “Ik was toen de enige vrouw en verschillende mannen zagen dat niet zitten. Maar ik ben niet als vrouw op de wereld gezet om achter het aanrecht te staan. Dat eerste jaar bij de brandweer heb ik ook echt voor mezelf gedaan.

Ik vind het belangrijk om respect te krijgen en ik heb me moeten bewijzen als brandweervrouw. Ik heb me ontzettend uitgesloofd. Ik wilde niet slagen met een zes, maar met een acht. Ik wilde geen flater slaan zodat mensen konden zeggen: ‘zie je wel!’”

Maar mensen die toen enige twijfels hadden over Angela als brandweervrouw zijn daar wel van teruggekomen. Als haar pieper gaat denkt ze ’yes, ik mag weer!’ Als postcommandante is ze nu de spil tussen manschappen en gezag. Door de fusie van de gemeenten in 2010 heeft Horst aan de Maas vier kazernes. De hoofdcommandant had te weinig tijd om op alle kazernes zaken te regelen, dus iedere post kreeg een postcommandant. Na veel wikken en wegen heeft Angela toch gesolliciteerd en is uiteindelijk aangenomen. Buiten haar parttimebaan op het gemeentehuis weet Angela toch nog wat uurtjes vrij te maken om alles binnen haar post te regelen. “Het bevalt me heel goed om alles te regelen. Vrouwen willen natuurlijk graag alles weten en regelen, al weet ik niet of je dat er nu in moet zetten”, lacht Angela.

“Het leukst aan bij de brandweer horen is de saamhorigheid. Feestjes zijn bijvoorbeeld leuk, maar die dienen ook voor de saamhorigheid: je kent elkaar door en door. We hoeven elkaar maar aan te kijken en we weten wat we moeten doen. Het teamgevoel is geweldig, letterlijk en figuurlijk voor elkaar door het vuur gaan.”

“Als brandweervrouw moet je wel tegen de mannenwereld kunnen”, zegt Angela, “je moet een grapje of een vieze mop niet erg vinden. Het is zwaar werk en vooroordelen kom ik ook wel tegen.” In totaal zijn er vier brandweervrouwen bij brandweer Horst aan de Maas. Op de kazernes in Lottum en Meerlo één, in Sevenum nog geen en in Horst twee. “Soms denk ik wel dat de mannen denken: ’daar heb je haar weer’, maar dat is ook typisch een vrouwending om daarover na te denken natuurlijk”, lacht Angela. “Je past je ook heel gemakkelijk aan. Soms merk ik ineens dat ik een typische mannengrap maak. Daar lach ik dan wel even mee.”

Inmiddels weet haar hele omgeving wel dat Angela zeer fanatiek is bij de brandweer. “Mensen van buitenaf zijn soms toch nog zwaar onder de indruk. Helemaal omdat ik nu postcommandant ben, dat klinkt toch als een hoge functie.” Ook haar man Peter weet dat Angela helemaal op haar plaats zit. Haar zoon Bjorn is zelf bij de jeugdbrandweer en best wel trots op mam, maar af en toe vindt hij het wel jammer dat ze het er zo druk mee heeft. Angela: “Ik ben al gauw twee tot drie avonden in de week weg. Van vier tot zeven zijn dan ook mijn heilige uurtjes thuis.”

Angela is nu bevelvoerder en postcommandant en gaat daar honderd procent voor. “Ik hoef niet nog iets te bereiken, de kunst is nu om het zo goed mogelijk te doen en zo vol te houden. Respect verdienen vond en vind ik heel belangrijk, maar dat heb ik na 21 jaar wel gekregen.”